اکنون نهال گردو

آنقدر قد کشیده که دیوار را برای برگهای جوانش معنی کند

از آینه بپرس

نام نجات دهنده ات را

آیا زمین که زیر پای تو می لرزد

تنها تر از تو نیست؟

                                                                                    فروغ

 یکی از  چیزهایی که عکاسی بهم هدیه کرده ...به تصویر کشیدن شعرها و متن ها یی هست که باهاشون زندگی کردم .. باهاشون بزرگ شدم. اینکه تمام اون حسی رو که از اون شعر داشتی بتونی به تصویر بکشی  ، لذت بخش ترین کاری هست که این روزا می تونم برای خودم پیدا کنم.

 یه مدتی  بود که این شعر فروغ هی  توی ذهنم می چرخید... امروز تصادفی  تصویرشو دیدم و ثبتش کردم ...یه شاخه  با برگهای نو و ترو تازه با یه بک گراندی از  میله هایی که به نظرم حسم از این شعر رو خوب  می تونست برسونه...

 یه عکس رنگی ا ز یه زاویه ای که دوست داشتم ....

 عکس رو که بعدا نگاه کردم سبزی و شادابی پشت شاخه و  فضای بازی که بالای میله ها بود و گلدان گلی که از میله ها  رها شده بود (هر چند که  هنوز تا حدی  بسته و زندانی همین میله ها بود) دیگه  یه معنای دیگه از زندگی رو برام داشت ...یه معنای خوش بینانه تر شاید... یه معنایی که برام نشون می داد که با اینکه هنوز زندانی میله ها باقی موندیم اما یه راه های فراری هم هست ...یه راه های نجاتی ...یه امید رنگارنگ و سبز....یه دیواری که اونقدر ها هم بلند نیست ...که بالاش خوش رنگ ترین لحظه ها و حس ها و آواهاست...

برای شعر فروغ ،عکس رو سیاه سفید کردم .اینجوری نزدیک تر می شد به حس شعر ... و به حس این روزهای خودم و این شعری که مدام توی سرم می چرخید...

اماچیزی که آخرش برام گذاشت یه حس تعجب یا نمی دونم شاید حیرت از دنیای اطرافم بود...چیز جدیدی نیست .هر روز با این چیزا مواجه می شیم ...اینکه با یه رنگ ، با یه کلمه ، با یه فکر ، با یه نگاه و هزار تا چیز دیگه ، یه حقیقت ثابت می تونه چقدر معناهای متضادی پیدا کنه ... و این یه حقیقتی می تونه باشه که خیلی هم نزدیکه ..روزمره س ..می بینیمش ...لمسش می کنیم هر روز.

مثل همین تصویر ساده  و تکراری ای که من هر روز می بینمش وفقط امروز که خواستم عکسش رو بگیرم انقدر معناهای مختلفی برام پیدا کرد که باور کردنش برام سخت بود.

 زندگی این روزهام نزدیک به حس شعر فروغه ...یه دیواری دارم که بالاش رو نمی تونم ببینم ...سبزی و رنگارنگی پشتش رو هم... اما همین که  می بینم که می تونه همچین تصویرهایی هم از دنیای اطرافم وجود داشته باشه یه حس آرامشی رو بهم می ده...یه حسی که شاید تحمل این دیوارها رو هم آسون تر می کنه...

کاش می شد معنای  زندگی عادی رو هم مثل همین عکسا  با کم و زیاد کردن رنگ عکسها ، تغییر داد.